Nuku Hiva-Fiji

Nuku Hiva-Fiji

Posted on Jun 14, 2017

Nog 1340 mijl tot Fiji! (Van de 2500) Het is hier nu wo 24 mei, maar we kwamen erachter dat we bij Fiji al door de datumgrens komen, dat betekent ineens 24 uur verschil en een dag minder. Op Fiji is het dus al do 25 mei. Daar baal ik ff flink van, want ik wil zo snel mogelijk op Fiji aankomen, om nog een aantal dagen daar rond te banjeren. Hoe zonde om daar te zijn en meteen terug te moeten vliegen naar Ned. Eigenlijk is het niet zo fijn zeilen zo, met die tijdsdruk. Bij iedere tegenslag, maak ik me al zorgen.

DSC03031 copy

Het water halen in Daniels bay was nog een ding, de dag voor vertrek! Een prachtige baai baai the way 😉 dat wel!! Maar het water halen werd een ramp! Eerst vloog de dinghy om in de branding, gelukkig mn waterdichte camera mee en niet mn andere. We moesten een klein riviertje af, maar het zat er helemaal vol met muggen! Er zaten er honderden tegelijk op mn lijf. Het roeien werd ook niks, dus ik stapte uit. Toen kwam ik in een moeras van vieze rood zwarte modder terecht, waar ik zo ver weg zakte dat ik mn slippers verloor. Ik schrok, maar kwam gelukkig vrij. Met mn arm 1 slipper terug gevonden, de ander was echt spoorloos. Ik stopte na een kwartier met zoeken. We besloten niet nog een keer te gaan en regenwater te gaan gebruiken, dit was niet te doen. Bij een ander strandje hebben we het onderwaterschip schoongemaakt. Met een lijn naar een palmboom achter en voor het anker, grandioos. Peter later in het diepe nog gedoken voor echt onder het schip en toen waren we klaar voor nog 1 nacht rust. Later bleek ik helemaal onder de muggenbultjes te zitten.

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Daniels Bay

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Eindelijk de kraan gevonden

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Sjouwen naar de dinghy

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Moddermoerras, slipper kwijt

DSC03039 copy

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Onderwaterschip schoonmaken (3de keer!)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Lijn aan een palmboom, grandioos!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vol muggenbultjes

We vertrokken de eerste dag zoals we de laatste aankwamen, met wind van alle kanten en van niks tot veel wind. Ik merkte dat ik weinig kon hebben, er moet echt niet nog zo’n tegenvallende tocht achteraan komen, met zeil op zeil neer, reven en ga zo maar door.

Gelukkig zagen we dolfijnen, recht omhoog het water uit springen (zo had ik ze nog niet gezien) en zag ik een grote manta rog zwemmen, dat maakt altijd alles weer meteen goed. En na 1 dag konden we gewoon heerlijk zeilen, zoals zeilen bedoeld is. Ik ga me nu pas beseffen hoe zwaar de grote oversteek is geweest. Het heeft veel met me gedaan. Er was een man op Nuku Hiva die vertelde dat hij al 29 keer een oceaan overgestoken was, maar dat dit de zwaarste was tot nu toe. En die man was er nog 14 dagen eerder dan wij ook, zonder pech. Wat heb ik hard gewerkt en doorgebeten!

Voorlopig lopen we nu iedere dag tussen de 110 en 130 knopen. Gister brak in slecht weer een lijn in de windvaan. Dat is onze stuurmaat en daar wil je niet zonder! Ik heb 3 uur op de hand gestuurd in heftig weer en Peter stelde voor dit voorlopig voort te zetten en nachts bij te gaan liggen. Dit betekent dat je een nacht stil ligt! De dag erna de reparatie te doen, als het mooier weer was. Ik wilde dat natuurlijk absoluut niet en uiteindelijk kozen we ervoor toch al aan de reparatie te beginnen. In 2 uurtjes waren we klaar en halverwege klaarde het nog op ook!! Voor het donker hadden we ons maatje weer terug en onze handen vrij! En we konden door!! Oh wat waren we blij!!! En wat een goede keus! 🙂

S Nachts was er niet veel wind, maar alles beter dan stil liggen!! Ik was zo blij dat ik ging zingen en ineens besloot die nacht een lied te schrijven over de Coconuts Milkshake Run, onze eerste oversteek (die normaal coconut milk run word genoemd, vanwege de steady weersomstandigheden) Ik ben lekker aan het oefenen op mn ukelele en ik maak veel armbanden. Zo gaat de tijd lekker snel! 🙂

https://youtu.be/WDd9lvXkC4E

Screen Shot 2017-06-03 at 05.07.29 copy

 

Peter pakt de pakken stroopwafels tevoorschijn van een geheime plek, omdat we bang zijn dat we ze anders weg moeten gooien op Fiji. De controle schijnt nogal streng te zijn. Ik ben benieuwd! Hopelijk valt het mee en hoeft er niet veel weggegooid te worden. Voor nu vind ik het wel lekker om iedere dag een stroopwafeltje bij de thee te hebben 🙂

1260 mijl Bijna op de helft, maar verdomd we zitten in een doldrum!! Ik kan wel janken!! Loslaten is nu het enige dat ik kan doen, frustratie heeft geen zin. Maar ik kan je zeggen dat dat nu ff heel lastig is! 🙁 Tik, weer een dag later aankomen.

Nog 1190 mijl

De doldrum zijn we uit, we gaan weer!! Nog niet heel hard, maar ok. Gister de gennaker op gehad (heel groot zeil (84m2) voor weinig wind). Toch goed dat we een halve dag aan het repareren zijn geweest! Dat scheelt nu een dag Fiji, de positieve kant op 😉

1022 mijl

We gaan weer!! Ik zeg dit, omdat we gister wederom een probleem hadden met de windvaan. Dit keer was een knoop los gegaan, van de eerdere reparatie. We moesten dus weer op de hand sturen. Meteen repareren kon nu echt niet, omdat het donker was en veel wind en golven. Peter wilde weer bijliggen, maar ik natuurlijk niet. De keus in mijn wacht was of bijliggen of uren op de hand sturen. Dan toch dat laatste! De wind nam af en de koers was niet zo gunstig, maar toch nog 4 knopen per uur gelopen, das altijd meer dan bijliggen. Uiteindelijk om 5 uur wel bij gaan liggen, nog een uurtje gaan slapen en om 6 uur gestart met de reparatie. En nu varen we weer! Wat een nacht! En wat een frustratie!! Maar bikkelen voelde altijd beter dan toegeven aan weer ene halve dag later aankomen en niks doen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Reparatie aan de windvaan

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het gewone leven aan boord

Screen Shot 2017-05-18 at 09.27.32 copy

Deze geweldig mooie vogel kwam even overnachten bij ons

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Flinke buien

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Marquesas cross, staat voor een wending in je leven en geluk

930 mijl 28 mei 2017

Ik lig net in mn bed na mn nachtwacht, hoor ik Peter roepen: Walvissen!! Binnen 10 sec stond ik buiten! En JA!! Walvissen!! Ze komen steeds dichterbij en uiteindelijk hebben ze urenlang met de Ya gespeeld!! Niet normaal!! Je kon ze bijna aanraken af en toe, pal naast de boot en voor de boot. Het leek wel een droom. Hoeveel het er waren weet ik niet precies, maar ik zag er op een gegeven moment 6 tegelijk. Volgens mij een paar verschillende soorten. Ik heb natuurlijk niet meer geslapen. Ik wist wel dat dolfijnen met boten speelden, maar walvissen…….ff knijpen in mn arm. Ik heb er na het hele spektakel meteen een filmpje van gemaakt! Met muziek van Nuku Hiva, het lied dat we met Pori (waarin mn ukulele van heb gekocht) hebben gespeeld en gaat over vissen en de oceaan. Aan het eind vd rit werd ik ff zeeziek, doordat ik lang met het filmpje bezig was en dat voor het eerst na 57 dagen op zee haha. Maar ik heb er alles voor over. Hier doe je het voor en nog ver boven alle gedroomde verwachtingen uit!!!!! Kan het nog steeds niet helemaal geloven. Met een big smile zit ik na te genieten in mn volgende nachtwacht. En wel 100x het filmpje te kijken.

https://www.youtube.com/watch?v=MAHv5X9kOTY&feature=youtu.be

Screen Shot 2017-05-28 at 12.10.53 copy Screen Shot 2017-05-30 at 11.07.02 copy

679 mijl

Het is gewoon bizar wat wij hebben gezien! Ik heb het filmpje over en over en over gekeken en aangepast. Alle beeldmateriaal doorgespit om er de mooiste stukjes uit te halen. Zo kan ik dit ff verwerken haha. Ik had graag nog met de GoPro geprobeerd onderwateropnames te maken, maar kon niet op 2 plekken tegelijk zijn en wilde natuurlijk het hele spektakel ook gewoon live zien! En Peter kon ook niet helpen, die moest de windvaan helpen, omdat het nogal hard waaide en er hoge golven waren. Alle tegenslagen van deze reis zijn het waard geweest om dit te mogen aanschouwen! Dit pakt nooit iemand mij meer af!! Het allermooiste cadeau dat ik ooit gekregen heb!! En wat ben ik blij dat ik mn baan op heb gezegd!! Haha!

We lopen super op schema en de paar windstiltes en werkzaamheden aan de windvaan zijn helemaal goedgemaakt! We komen ruim op tijd aan op Fiji als dit zo doorgaat. Weer een cadeau.

Nog 497 mijl!! 1 juni (op Fiji) nu nog 31 juni hier, nog net niet de datumgrens over.

Na een onrustige nacht met lange tijd weinig wind, gaan we nu weer als een speer door. Dit zou betekenen over 4 dagen op Fiji en anders ig over 5 dagen!! Kan het nog niet zo geloven dat het nu echt dichtbij komt. Laat staan als ik er echt ben. Ik heb zin in dat geluksgevoel! Nog ff een paar laatste verplichtingsdingen komende dagen, maar daar sla ik me maar ff doorheen. Moet een inventarislijst maken van het eten en de grote schoonmaak moet gebeuren. In het logboek schrijven en een armband maken voor Peter. Ik lees een boek van Anna Enquist, de Thuiskomst. Geschreven van uit de vrouw van James Cook. (Handels Watermusic bij de begrafenis van hun dochter, ff googlen) Mooi als je hier in Cooks ontdekkingsgebied rondvaart met AIS. 😉 Dit boek wil ik uit hebben voor we er zijn.

267 mijl

We zitten in een doldrum!! Nu maak ik me gelukkig wat minder zorgen dit keer. De voorspelling is dat het 1 dag duurt en de voorspellingen zijn dit keer beter dan bij de grote oversteek. Als je er 3 dagen in zit, dan kan het ineens toch nog lang duren, maar daar ga ik maar niet vanuit. Nu wordt het de 7de aankomen ipv de 6de waarsch en dat is nog ruim zat om Fiji te bekijken. We moeten waarsch nog wel een nacht bijliggen of extra langzaam varen, omdat we in kantoortijden de haven binnen willen lopen. Je moet nl behoorlijk extra betalen als immigratie, Health en costumer buiten die tijden aan boord moeten komen. Op Fiji moet je eerst ankeren en mag je niet van boord tot alles is gecontroleerd. Mijn wondjes zijn nog niet minder, dus daar maak ik me nog wel wat zorgen om. Heb doktersadvies gekregen en Peter heeft 2 boxen apothekersspullen mee met de goede zalf erin. Respect. Ik hoop dat ze er niet moeilijk over gaan doen, of dat het over 2 dagen minder is. Maar het duurt al 2 weken. Het echte avontuur is nog niet voorbij! Pas als ik in mn hutje aan het water zit denk ik 😉 Wat kijk ik daar naar uit!!

We zijn de datumgrens officieel over trouwens! Ik al een week haha en Peter vergiste zich steeds, dus die is al heel wat dagen 24 uur vooruit, maar ook weer achteruit gegaan en zo heen en weer 😉 Daarom hield ik maar alvast de Fiji tijd aan, om teleurstellingen te voorkomen. NU zijn we echt de eerste die de dag beginnen van de hele wereld! Toch wel bijzonder! Dus ‘goedemorgen wereld!!’

200 mijl

Er komen eilandjes in zicht en er is weer scheepvaart, dat betekent extra opletten in de laatste wachten. Ik moet met mijn voet omhoog, want de 2 wondjes boven mijn enkel zijn behoorlijk gaan ontsteken (eigenlijk gewoon 2 gaten in mn been, ziet er eng uit!) en mijn voet was erg dik gisteravond en het is behoorlijk pijnlijk. We hebben de apotheek onder de bank vandaan gehaald en ik ben al een dag in de weer geweest, met zeewater, zalf en ontsmettingsmiddel, want ongelofelijk prikt in een diepe wond. Maar de dikte blijkt geslonken, dus het werkt wel. Ik heb gister een inventarislijst gemaakt van al het voedsel wat nog aan boord is. Een behoorlijke klus, maar tis geklaard. De grote schoonmaak hebben we intussen ook al gedaan, dus dat is fijn!

Vandaag hebben we YAcht-sea toch nog even uit de kast gehaald.

Zie ik gewoon een regenboog midden in de nacht!!!! 02.00 uur Helemaal (half ;)) rond (dat paste niet op de foto)!! Hij is wit, maar later op de foto zag ik wel kleur!

DSC03165 copy copy

112 mijl

Nog maar 1 keer horen ‘Caroline, het is je wacht’ na deze nacht, waarin ik om 00.00 gewekt word. Wat een heerlijk gevoel!!!

In de Pacific Crossing Guide lees ik dat inklaren en het hele rataplan aan boord een paar uur kan duren, maar ook een paar dagen. Lachen, goed kleden, braaf veel papieren invullen en meewerken, dat is het advies. ‘Fingers crossed’ dan maar.

109 mijl 4,5 kt

Nog 24 uur, maar dan komen we om 3 uurs nachts aan, dus iets minder snel, knoopje minder

76 mijl

9 uur dinsdagmorgen, morgen om deze tijd zitten we midden in de molen. Duimduimduim voor een paar uurtjes. Het is hier grauw grijs bewolkt en regenachtig en koud! 😉 Maar ik vind dat wel ff lekker!!

We zijn op Fiji! Na een pittig nachtje voor mij nog. We hadden nog bijna een aanvaring met een vissersboot, die ons niet had gezien. Zal je zien, in het zicht van de haven…….maar het liep gelukkig op het nippertje goed af! Thanks to de marifoon! Ik kan nog niet helemaal blij zijn, omdat we wachten op immigratie en customers. Health was zo weer weg. We liggen voor anker, met nog wat zeilboten, wachten wachten wachten……wil eigenlijk vandaag nog naar en dokter, omdat een aantal lelijke wonden maar ontstoken blijven. Het is behoorlijk pijnlijk en geeft me een dikke voet. Straks moet ik 4 dagen op Fiji met mn pootje omhoog, dat hoop ik niet. Het regent hier en tis grijs, maar dat vind ik niet zo erg. En aankomen in Suva voelt niet meteen als aankomen in een paradijs. Tis een industriehaven/baai hier. Ben benieuwd wat erachter allemaal zit. Hoop morgen toch echt vrij te zijn van alles en het te gaan ontdekken!!

We hebben uiteindelijk nog uren op de mensen van biosecurity, costums en immigratie moeten wachten, maar de controle zelf viel mee. Ze vroegen bv om 1 blikje te laten zien haha. Maar als je denkt dat je daar klaar mee bent, ook niet, het heeft ons aan land nog een halve dag gekost om te zoeken waar we moesten betalen en waar ik mn ticket terug moest laten zien.

Daarna naar het ziekenhuis geweest, waar ik antibiotica, zalfjes en een penicillineprik in mn bil kreeg, waarvan ik bijna flauwviel. Dus nog maar even blijven liggen daar. En ik moest idd met mn pootje omhoog. Nu had ik een geweldig resort geboekt voor een aantal dagen, dus dat was daar helemaal niet erg! En rust na zo’n reis is eigenlijk wel heel erg goed! Het was meer dan 2 uur rijden, dus heb ik ook nog wat van Fiji gezien en de taxi chauffeurs (ook van die naar het vliegveld) hebben me zo veel over Fiji verteld. Het was heerlijk om weer mn eigen ding te doen!! En na te genieten en trots te zijn op mezelf!

19060004_10155188287472881_5156969934781730985_n

 

Wat voel ik me een rijk mens en wat was dit een lifechanging experience!!

 

NUKU HIVA

NUKU HIVA

Posted on May 8, 2017

Mijn 2de keer op het prachtige eiland Nuku Hiva!! Wie had dat gedacht?!! Toen ik hier de eerste keer was kwam ik erachter dit ook het kledingmerk van Floortje Dessing is. Nu vind ik dat best jammer, omdat ik mijn eigen bedrijfje zo wel had willen noemen, maar ik heb nu een andere mooie naam 😉 De beschrijving van het eiland op de website van Floortje is als volgt:

Waarom Nuku Hiva? Het antwoord is eenvoudig: voor Floortje is Nuku Hiva één van de mooiste plekken op aarde. Het eiland is onderdeel van de Marquesaseilandengroep (de Markiezenarchipel) en biedt een plek op aarde waar natuur en mens met elkaar in balans leven. Floortje: ‘Het is een idyllische plek, waar het leven is zoals wij ervan dromen. Ik vind het een mooie metafoor voor wat ik met mijn winkel voor ogen heb.’

En zo voelt dat voor mij ook. De mensen stralen rust uit, genieten van elkaar, van muziek en dans, van ambacht en alles heeft een betekenis. Vrouwen dragen vrolijke kleding en hebben vaak bloemen in hun haar of als krans op hun hoofd. Mannen hebben hun levensverhaal getatoeëerd op hun mooi gebruinde lijven.

De natuur op Nuku Hiva is nog puur en ongerept. Het ruige landschap met zeekliffen, groene valleien en watervallen, die zo hoog zijn dat het water verdampt terwijl het naar beneden stort, is adembenemend mooi. Je vindt er enorme mangobomen, maar ook tropische regenwoud. Varkens, paarden en kippen scharrelen er los rond. En afval zie je hier niet los op straat!! Alles is schoon en goed onderhouden. Kortom: Nuku Hiva is alles wat je van een ecologisch paradijs mag verwachten.

DSC02622

Nuku Hiva is het grootste eiland van de Marquesaseilandengroep, gelegen tussen Australië en Zuid-Amerika. Met maar 2500 inwoners is dit het dichtbevolkte eiland van de archipel. Stress, files en drukte bestaan hier niet. En verdwalen kun je er niet, want er zijn maar twee wegen.

Bij de bananenbar, een buitenbar, met uitzicht op de baai, waar alle zeilboten liggen,  ontmoet ik Henri weer, na een dag weet hij me weer te herinneren. Aangezien we hier veel internetten, eten en een aantal keren samen muziek maken, ontstaat er weer een leuk contact met hem. We hebben veel lol en hij heeft volop tips voor ons. Zo kunnen we een kijkje gaan nemen in een werkplaats waar iemand ukeleles maakt, Pauly. Zijn werkplaats heeft uitzicht op onze baai. Zijn bed staat op het terras van zijn minihuisje. Maar wat heb je meer nodig dan dat?

18342234_10155064825382881_3362417408028292940_n

 

Met ene local ga ik een dag het eiland rond en krijg veel informatie. Met een aantal andere zeilers uit de baai wordt het een topdagje! Met als klapper het bezoek aan een local, die ons in zijn tuin toelaat en we met trossen bananen, grapefruits, papaya’s en mango’s de bananenbar weer bereiken aan het eind van de dag.

DSC02966

De kerk op zondag was ook een hele belevenis. Met veel mooie zang, gitaren en ukeleles. Iedereen mooi gekleed, in tropical kleding en bloemenkransen op het hoofd. Het is mooiste kerk die ik ooit in mn leven bezocht heb, vol met houtsnijwerk en in een heel mooi stuk natuur!

18274928_10155076631432881_7476772130105206815_n

We zijn hier langer dan gepland, omdat het roer gemaakt moet worden. We wachten op een pakketje uit Nederland en gaan daarna aan de slag. De raparatie valt tot nu toe mee, al is het wel bloedheet om hier aan het werk te gaan. We staan dan ook vroeg op en stoppen met werken rond 12 a 13 uur. Of we op tijd zijn om Fiji nog zeilend te halen weten we nog niet, maar meer dan ons best doen kunnen we niet. Dat hoort bij zeilen, je leeft bij de dag. En juist dat vind ik zo lekker! Al hoop ik nu dat we op tijd kunnen vertrekken, zodat ik nog wat dagen heb om Fiji, Suva, te gaan bekijken, voor ik weer terug vlieg naar Nederland

Pacific: CocoNUTS Milkshake Run

Pacific: CocoNUTS Milkshake Run

Posted on Apr 30, 2017

Neeeee niet weer in een doldrum! Ik dacht dat we die achter ons hadden gelaten, maar toch niet dus. 6 knoopjes wind (waar we na een lange doldrumdag nog blij mee waren trouwens) en totaal de verkeerde koers. Maar we moeten naar het zuiden om weer wind te pakken. Het voelt of we in een achtbaan zitten. 1 April, na 15 dagen op zee, is een van de roeren gebroken, althans het beslag waarmee het stuurboord roer aan de YA bevestigd zit. En dat is geen grap en zeker niet grappig!!!! Het andere roer bleek hetzelfde probleem te hebben gehad, net voorbij Aruba, maar toen waren ze 80 mijl van de kust. Nu moeten wij nog 2650 mijl naar de Markiezen!! Hoe?!!! Het bakboordroer is goed gelast, dus die zal het moeten houden. Het stuurboordroer maken we met alle lijnen die er aan boord nog over zijn zijn vast. Gelukkig toen nog in vrij rustig weer. ’s Nachts werd het slechter en slechter, meer wind, meer golven en in de squalls hielden we ons hart vast. Er kwam teveel kracht op de roeren. Een aantal ochtenden zijn we een uur tot 3 uur bezig geweest om alles weer goed vast te krijgen en evt lijnen te vervangen als ze te ver waren doorgesleten. Net na mijn nachtwacht, van 00 tot 06 uur, was dat niet leuk kan ik je vertellen. Normaal dook ik nog ff een paar uurtjes mn bed in, voor het te warm werd. Nu was het doorbikkelen en vechten tegen de slaap. Maar alles om het roer te behouden. De optie om terug te varen naar de Galapagos was, door het slechter wordende weer, meteen uitgesloten. 675 Mijl, maar wel aan de wind, tegen hoge golven opboksen, niet dus. Na ruim 4 dagen harde wind, squalls en golven van zeker 5 meter, werd het eindelijk rustiger. Al snel bleek alleen, dat het wel erg rustig werd en dus zaten we ineens weer in een doldrum. Het andere uiterste!! Een keer in een doldrum is wel heel erg mooi trouwens!! Maar daarna vaar je liever weer door 😉

P4290010OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Blauw en paars=doldrum (geen/bijna geen wind)

Soms schiet er echt door mijn hoofd: ‘Dit nooit meer!!’ Maar nu heb ik weinig keus, we zullen doorgaan. Dat is tegelijk het mooie eenvoudige leven aan boord! Als er een probleem is, kan je gaan klagen, zeiken, ruzie maken, maar je kan nergens heen. Je moet door, dus los je het op en ga je weer verder. Loslaten en de volgende mijl varen. Het is jezelf keihard tegenkomen en ontdekken hoe je er steeds weer het beste van kan maken. Ik vond een Engels boekje in een ruilbieb in Panama City. Daarin staat hoe je van een NMA Negative Mental Attitude steeds weer naar een PMA Positive Mental Attitude kan schakelen. Als ik er ff doorheen zit roep ik PMA in mezelf! 🙂 Het werkt en maakt me weer een beetje een rijker mens!

2000 mijl (over de helft)

Met nog iets minder dan 2000 mijl te gaan (2200 achter ons, met de grote omweg bij de Galapagos, doldrumontwijkende manoeuvres), lijken we eindelijk in de, zoals ze het zo mooi noemen, Coconut Milk Run, terecht te zijn gekomen. Zo noemen ze deze oversteek, omdat de wind hier altijd stabiel is, met een lange golfslag. Wij beleven het totaal omgekeerd, van de weersvoorspellingen klopt niks, de windkracht is onberekenbaar en de golfslag is als op de Noordzee. Ik juich dus niet meer te vroeg, als het even rustig lijkt te worden, het kan zomaar over een paar uurtjes weer anders zijn. Of dit weer met de opwarming van de aarde te maken heeft, ik weet het niet, maar dat dit niet normaal is weet ik wel. Des te meer reden om de duurzaamheid aandacht te geven.

We hebben de Coconut Milk Run al verschillende namen gegeven onderweg, samen met de Serengeti, Larry and Sue, uit Florida, waar we af en toe contact mee hebben. CocoNUTS Run, Coco Milkshake Run, CocoNOT Run, Coconut But Kick!

Het is zeil hijsen, zeil strijken, 1ste 2e derde rif en de windvaan tikje oploeven tikje afvallen. Maar leerzaam is het zeker!!

DSC019961732 mijl

Het lijkt nu rustiger, maar, we houden alles maar op ‘lijkt’ want we weten niks meer zeker. Het aftellen is begonnen, maar toch voelt het nog helemaal niet zo, omdat het toch echt nog een eind is. Toen ik 2 jaar geleden de Pacific over ging was het 18 dagen in totaal. En dat was heel lang voor mijn gevoel. Maar je verlegt je grenzen. Nu ben ik blij dat we nog ‘maar’ 1732 mijl hoeven. Maar toch, dat is nog minimaal 17 dagen. De verveling slaat een beetje toe, of sleur, ik weet niet wat het is. Iedere dag hetzelfde, eat sleep sail repeat. Dat is voor een tijdje heerlijk, maar nu lijkt het te lang te zijn. En ik mis mn thuisfront, 0 contact is toch raar. Heb ik heimwee? Zou voor het eerst in mn leven zijn haha En ook voor het eerst van mn leven dat zeilen als een sleur voelt. Apart. Ik krijg een gevoel van Dig Dag Dig Dag Dig Dag……….zo ‘diggen’ deze dagen heel langzaam voorbij, fantasie krijg je er wel van.

1384 mijl

Voor het eerst voelt het weer als aftellen. Eindelijk! De positieve mindset is weer terug, voel me weer levendiger en bedenk me dat ik best nog veel te doen heb ineens. Artikel voor Zilt schrijven, mn bedrijfsplan afmaken en iedere dag nog steeds koken natuurlijk haha. Wat een steeds grotere uitdaging wordt zonder verse ingredienten en een koelkast die het begeven heeft. Maar er zijn nog 2 aardappelen, 1 witte kool en nog 3 groene appels. Oh en de uien houden het ook nog uit en de knoflook uiteraard. Op de 28ste dag is dat toch niet verkeerd dacht ik zo! Ik ben trots op mezelf, heb iedere dag echt iets lekkers op tafel gezet, op 1 dag mislukking na, teveel (bleek) hete pesto, maar met extra spaghetti erbij was ook dat weer opgelost. Ik heb een lijst e-readers gekregen van Peter op mn computer en daar zitten zoveel toffe boeken tussen, dat ik me niet meer hoef te vervelen, Straks vind ik het nog jammer dat we er zijn 😉 Ook de doorreis lijkt er aan te komen. Het nieuwe beslag is besteld en wordt opgestuurd naar de Markiezen. Nu hopen dat het er op tijd is en dat alles erbij zit, wat nodig is voor de reparatie. We rekenen op een week bijtanken en reparatiewerk op Nuku Hiva.

Ik vind het heel bijzonder en mooi om op een geheel duurzame wijze de Pacific over te steken. De andere schepen, die tegelijk met ons de oversteek gingen maken, hebben in het doldrumgebied, onder de Galapagos, 4 of 5 dagen gemotord. Wij moesten naar het zuiden zeilen om dit gebied zoveel mogelijk te ontwijken. Dat betekent vaak puzzelen en weer opnieuw bekijken welke koers het beste was. Met de slechte weersvoorspellingen, bleek dit lastig. Maar het voelt wel als echt zeilen!! (Als er wind was dan 😉 Moeder natuur accepteren en je zeilen aanpassen. We hebben uiteindelijk 2 dagen in een doldrum gezeten, dus we hebben ons er goed omheen gemanoeuvreerd. Het duurt langer deze oversteek en eigenlijk te lang, vooral ook door de pech van het roer en ook de gennaker die in het begin van de reis al scheurde. Maar het overwinningsgevoel als we voet aan land zetten zal des te groter zijn!!

Alles aan boord maakt je bewust. Met veel zon laden de accu’s goed, maar met bewolking heb je weer wind nodig om stroom te behouden. Zijn de accu’s voldoende geladen, dan worden het gebakken aardappelen en zo niet, dan gaan we aan de couscous. En geen tosti tussen de middag. Ook kook ik vroeg, omdat de zon dan op de panelen staat. Dan krijg je de stroom rechtstreek binnen en dat scheelt 15%, omdat het niet eerst via de accu’s opgeslagen hoeft te worden. Ik kook ook vroeg omdat ik om 18 uur mn bed in duik, vanwege mijn wachten van 00 to 06 uur. Met een volle maag meteen naar bed is niks. Soms is het spannend als er geen wind is en ook nog bewolkt. Maar tot nu toe redden we het steeds.

Spaghetti rijst aardappelen pasta ed gaan in de hooikist. 3 min koken en dan 3x de resterende tijd in een goed geisolleerde (pirschuim) lade, met een soort theemuts erover. Dat scheelt veel stroom. 1 Kraan staat steeds op oceaanwater en 1 kraan is drinkwater. Voor tanden poetsen gebruiken we 1 kopje drinkwater, voor het wassen van kleding alleen om alles na te spoelen en voor het toilet helemaal geen water. Zie het technische verhaal van Peter in Zilt…..Zeker dat ik dit mee naar huis neem, omdat je er nu echt wel bewust van bent hoeveel je kan besparen! Voor het milieu en voor je portemonnee!

1360 mijl

Het is niet te geloven, maar nog geen 5 uurtjes, 24 mijl na mijn verhaal van 1384 mijl, is alle hoop weer verloren geraakt om over 14 dagen onze bestemming te bereiken. We hebben toch nog maar weer eens een weerkaart opgevraagd en wat blijkt en ligt een groot doldrumgebied tussen ons en de Markiezen in! En de andere schepen dichter in de buurt van de Markiezen krijgen we motorgeluiden door. Damn!! Dat gaat nog wat worden! Op rantsoen met eten, weer in de Dig Dag modus en blij zijn met ieder zuchtje wind. En reken meteen maar op een paar weken extra en misschien wel meer. Dit wordt mijn enige bizarre oversteek. ‘Dit nooit meer’ komt langzaam weer naar boven. Al moet ik zeggen dat ik wel blij ben met mijn tijdelijke positieve gevoel van afgelopen 24 uur! Ergens voor de Markiezen krijg ik dat gevoel weer terug, dat is een ding dat zeker is. Voor nu gaat de overlevingsknop weer op aan. En hopelijk daarbij toch de PMA! ‘Ik ga de bijbel maar weer verder lezen’ hoor ik Peter mompelen. Ik schiet in de lach. Had beter niet kunnen zeggen dat hij die niet uit zou krijgen voor de Markiezen

1200 mijl

We horen via de SSB HAMradio dat de schepen die gelijk met ons vertrokken zijn nu de Markiezen binnen druppelen. Ook onze vrienden Larry and Sue, Serengeti zijn er over 1 of 2 dagen. Wij hebben de nieuwe weersvoorspellingen gedownload en gaan door het NW waar de wind zit. Door deze omweg schatten wij nu over ongeveer 17 dagen aan te komen, als we niet in een doldrum terecht komen! Dit zou betekenen begin mei. Het blijft spannend! De accu’s laden niet hard genoeg, omdat het slecht weer is, dikke bewolking en squalls. We laden nog een beetje door de schroef hydro electromotoren, hopelijk genoeg. Maar nu zakt ook de wind nog in, na een flinke squall. PMA PMA PMA en ik ga maar weer een boek lezen

1150 mijl

We varen NW om een dolrdrumgebied te omzeilen. Dit gaat de week (minimaal) extra worden. Verveling is killing! En alleen maar lezen maakt je lui. Maar ik heb weer tijdverdrijf gevonden en dat helpt! We hebben Yathzee, door ons YAcht-sea genoemd, uit de kast getrokken en ik ben tekens aan het graveren op mn leren armbanden, aboriginalstyle, craftwerk dus. Heerlijk! Zo gaat de tijd weer sneller en komt er weer een lach op mijn gezicht.

DSC02271

999 mijl!!! Ma 17 april 11.07 uur

Maar eerst noordwaarts, dus met een omweg, zeker 300 mijl extra. Dan komen we al zeker op een totaal van 4500. De stroom staat nog maar op 56.8% en we laden te weinig bij, omdat de zon niet schijnt en we niet snel genoeg gaan. Volgend probleem. We koken vandaag niet of besparend en gaan op stroomrantsoen. En duimen voor zon morgen! Energiezuinig ok, maar energieneutraal wordt nu wel een ding. We gaan maatregelen treffen om al te gaan bezuinigen op de energie. Zo gaat de 220 volt uit, tot de laptop opgeladen moet worden of alleen al we thee gaan zetten en gaat de plotter en VHF uit. Het scheelt echt! En ook als het niet meer nodig is, houden we de energiezuinige maatregel. Toch weer wat geleerd, zo kan je ook weer besparen.

799 mijl! 19 april 05.30

We gaan weer de goede koers richting Nuku Hiva, met weinig wind, maar mijltje voor mijltje dan maar! En er komt weer meer vrolijkheid in de YA. YAcht-sea is intussen een verslaving. Verder vermaak ik me prima met het maken van mijn armbanden, de zon staat weer volop in de panelen te schijnen en Peter zingt tijdens zijn wacht de sterren van de hemel.  Vandaag de laatste gebakken aardappelen en witte kool. We zijn nu 35 dagen op zee! Je moet je bewust wel blijven van waar je bent en wat je doet. Vooral blijven genieten! PMA

595 mijl!

Dat klinkt natuurlijk super en ja de dagen van aftellen waren weer begonnen, tot we gister de weersvoorspelling zagen. Een aantal dagen was er hoop, omdat er toch wind zou zijn bij de Markiezen. Maar nu blijkt, dat precies 2 dagen voordat we op NUku Hiva zouden zijn (uitgaande van 100 mijl per dag) er toch een dik doldrumgebied bij de Markiezen ligt. Dat zou betekenen land zien, maar nog dagen of zelfs een week ronddobberen. Steeds als je weer durft te hopen…….maar goed, we komen nog steeds mijltje voor mijltje dichterbij! Intussen is er veel gebeurd en niet saai hier haha. Peter moest de mast in om de val van de kluiver, die geschavield was opnieuw door te halen. Hij werd bovenin zeeziek, kon nog net alles binnen houden, maar was daarna een tijdje van de wereld. We hebben de spinnaker gemaakt, leerzaam werkje. Vanmorgen wilden we deze hijsen, maar kwam er een schoot in de schroef. Natuurlijk! De Wet van Murphy gaat nog even door. Alle zeilen gestreken en Peter midden op de Pacific een lijn uit de schroef halen. Dat voelt even niet fijn!! Maar het viel mee, gelukkig! Blijkt het onderwaterschip helemaal vol begroeid te zijn! En wat schept mijn verbazing, Peter vraagt of ik een plamuurmes wil pakken. Hij is gek dacht ik! Maar bikkelen, dat is wat hij dan doet. Niet nadenken maar doen, daar heb ik wel heel veel respect voor. Het hele onderwaterschip midden op de Pacific schoongemaakt (voor zover hij er bij kon natuurlijk) En waarrempel, het scheelde ruim een halve knoop! ‘Een geluk bij een ongeluk’ zegt Peter dan! Als de lijn niet in de schroef was gekomen………Intussen is de wind toegenomen en kunnen we de gennaker op het voordek laten liggen. Maar goed ook, want Peter is kapot. Ik voel me een beetje lullig dat hij dit werk heeft gedaan, dus doe er alles aan om dat een beetje goed te maken. Voor mij gaat het een beetje te ver, onderwaterschip schoonmaken midden op de Pacific. Als je geen haast hebt, doe je dat gewoon later. Maar goed, hoe minder dagen in de doldrums hoe beter, dus we zeilen op het scherpst van de snede! Niet dat ik daar nu zin in heb, maar leerzaam is het wel! En ja ieder knoopje scheelt later een dag! En toch nog kans op redelijk op tijd aankomen, ipv in de doldrums hangen. Tis me het zeilreisje wel!! Heb al veel meegemaakt, maar dit…….! Niet zeiken, maar zeilen! Dat wordt mijn motto van deze oversteek! 🙂

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

563 mijl

We gaan tijdens mijn nachtwacht ineens als een speer! 6 knopen gemiddeld! Met een uitgeboomde kluiver loevert en de fok en ongeremd grootzeil aan stuurboord. Het is wel hard werken, want de wind is niet stabiel. Steeds als ik weer even aan dit stukje tekst werk word ik onderbroken door harde windvlagen. Het is geen Milkrun, maar snel is het nu wel en weer een half dagje dichter bij dat koude biertje bij de bananenbar! Het roer houdt het nog steeds goed, ingepakt in touwwerk.

450 mijl!!

We hebben 139 mijl gelopen afgelopen 24 uur!!! En weer een magische grens over!! Hopen dat we zo de doldrums bij de Markiezen voor kunnen blijven!! Het gevoel van aftellen komt heel voorzichtig weer terug!

410 mijl

Na mijn ochtenddutje krijg ik goed nieuws!! Peter heeft de weersvoorspellingen opgevraagd en het dikke doldrumgebid bij de Markiezen verschuift 2 dagen de goede kant op! Dit zou betekenen dat we er vrijdag zouden kunnen zijn! Dat is over 4 dagen! Omdat je nu steeds van het ergste uitgaat, uit ervaring, zou dit een flinke meevaller kunnen worden nu! Dan zouden we deze reis mooi afsluiten! Ik type het hier, maar zeg het niet hardop 😉 De wind gaat wel wat meer oostelijk worden, wat minder gunstig is, we’ll see @sea. Over een dag of 4 weten we alles pas echt zeker!

315 mijl

Onweer in de verte, oh ja, die hadden we nog niet gehad! Hoop dat het in de verte blijft! Want tja, hoogste punt is hier niet zo moeilijk! Iedere keer als ik wacht loop neemt de wind toe. Peter heeft hard zn best gedaan om 5 kt te halen, lukte net niet en ik zit weer boven de 5. Nog even en ik moet wakker blijven tot de Markiezen. 😉 Gelukkig blijft de onweer ver weg

195 mijl

Vannacht blijft de onweer niet ver weg, maar komt er een onweersbui over ons heen. Ik heb Peter wakker gemaakt. We hebben startkabels aan de stagen geklemd en de andere kant in het water gehangen en er gaat een lap met electriciteitssnoeren om de mast. Nu maar afwachten. We varen nog steeds boven de 5 knopen en ruim 120 mijl per dag nu. We komen echt dichtbij!! Aftellen mag nu eindelijk echt! Haha Het gaat harder waaien, we rollen de kluiver in. De onweersbui komt dichterbij en de flitsen worden feller en het licht nu vaak op. Even later waait het nog harder en strijken we het grootzeil. De laptops en telefoons gaan in de combi oven en de marifoon en iridium wordt ontkoppeld. Meer kunnen we niet doen. Afwachten

Uiteindelijk trekt de bui toch aan ons voorbij gelukkig! Wel varen we een veel te zuidelijke koers, de wind is naar NO gedraaid. Niet gunstig voor ons en we gingen net zo lekker! Dat wordt toch nog opkuisen die laatste mijlen. Een dagje of misschien 2 erbij rekenen dan. We rollen erg, omdat we dwars op de golven liggen en de snelheid eruit is.

100mijl!!!!

Het zijn echt nog zware laatste loodjes, maar weer een magische grens!! En de mooiste! Omdat we er nu echt bijna zijn! Kan het bijna niet geloven! De wind gaat hier zn eigen gang, de voorspellingen kloppen totaal niet. Trekt aan, neemt af ruimt krimpt…..dat betekent nog even hard werken. 3e rif 2e rif gijpen in de nacht, incl uitgeboomde kluiver. Maar er is uiteindelijk meer wind dan voorspeld en het scheelt ons zeker een dag in onze planning. De doldrums blijven uit of we zijn ze net voor. Damn!! We zijn de Pacific duurzaam overgestoken!! WOW Nog heel even en dan vieren!!

55 mijl

LAND IN ZICHT!!! Eilandje voor Nuku Hiva. Eta vannacht rond 2 uur.

40 mijl

Zelfs de laatste mijlen krijgen we alles behalve cadeau! Wat een bizar slot van onze reis. Wind tussen de 0 en 30 knopen en van niet overdreven, vanuit alle windrichtingen en dat tussen de eilanden in het pikkedonker. Flinke onweersbuien, gelukkig zonder verticale flitsen boven ons uiteindelijk. Peter had de ergste wacht ooit zei hij.

0 mijl WE DID IT!!!!

Na veel zwoegen kwamen we op radar de baai binnen en lagen we stil om 05.21. Een wijntje om het te vieren!! Wat zijn wij vermoeid, blij en supertrots!!! De volgende dag hoorden we van problemen die anderen onderweg hebben gehad. Een schipper, die al 28 oversteken in zn leven heeft gemaakt, noemde dit de ergste ooit!! En zij waren er, met brandstof 12 dagen eerder dan wij. Het voelt als een enorme overwinnning. TROTS!!

Onze vrienden Larry en Sue, uit Florida, die er ook 12 dagen eerder waren hadden champagne koud staan en van de Pacific Paddle Jump club (voor mensen die de Pacific over zeilen) kregen we een trofee, een hoospomp, met daarop:

PPJ CocoNuts Milkshake Run

Electric Division

1st Place

DSC02536

Voor de grote oversteek

Voor de grote oversteek

Posted on Mar 11, 2017

Ik ben nu een week in Shelter Bay Marina, Colon Panama. We zijn druk met alle voorbereidingen, want ja dat hoort ook bij een grote oversteek. En er zijn altijd klusjes te doen aan boord. Ook hier leer ik weer veel van, even een weerstandje tussen een snoertje solderen, iridium kastje installeren (dit is om af en toe een berichtje of smsje naar te kunnen sturen vanaf zee), snoeren wegwerken en ik moet de boodschappen doen voor 60 dagen op zee (worst case scenario). Eh ja, hoe?! Het voelt ook wel als een grote verantwoordelijkheid, zonder komen te zitten zou een beetje lullig zijn. Natuurlijk overleg ik uiteindelijk ook met Peter (de schipper) en dan maar hopen dat we het goed hebben ingeschat. Halverwege kijken wat er nog is en dan verspreiden over de volgende maand, zoiets zal het wel worden. De eerste weken met vers voedsel zal ik allemaal nog wel lekkere recepten kunnen maken, maar daarna wordt het bonen in tomatensaus enzo. 😉 Hopen dat we nog wat vis vangen onderweg. Op San Blas heb ik instructies daar voor gekregen van iemand, maar ja je moet het ook nog maar even doen. Veel googlen en aan zeilvrienden tips vragen, dan kom je er wel hoor! Er zijn veel windstiltes voorspeld, dat zal lastig worden, maar we hebben het nu ruim gerekend. Deze reis is 1 grote leerschool!! Weer een kwestie van gewoon maar DOEN!

Voor mij is het ook wennen om samen met iemand op een boot te zijn. Ik ben zo m’n vrijheid gewend en gewend om helemaal mijn eigen ding te doen. Nu moet je ineens rekening houden met iemand anders en zijn er weinig momenten voor jezelf. Dat vind ik af en toe echt lastig en dan verlang ik soms naar een eigen plekje. Maar ik weet ook dat een droomreis nooit altijd alleen maar een droom is! Die momenten horen er nu eenmaal ook bij. Maar daar staan de mooie dingen die je beleefd tegenover en daar doe je het voor. Dat is avontuur. Geen dag is saai, dat in ieder geval niet! Never a dull moment! En Peter, de schipper, en ik hebben iig ook veel lol. Zelfs tijdens de rotste klusjes. Met een beetje humor en lachen, maak je het een stuk leuker.

Onze electro motoren zijn niet sterk genoeg om 5 knopen snelheid te halen, wat verplicht is in het kanaal, daarom moest er ook nog een extra motortje bevestigd worden. Een paar dagen geleden gingen we proefvaren, maar dat ging niet helemaal goed. Nu stond er ook veel wind. En morgen gelukkig niet. Peter heeft de motor aangepast, nu maar hopen dat het wel gaat lukken. Verder moest het onderwaterschip nog schoon, dat zou heel veel snelheid schelen. Ik zou eigenlijk ook een deel doen, tot ik hoorde dat er in de haven 3 krokodillen rondzwemmen. Ik wil echt het water niet in dan! Gelukkig maakt Peter er geen probleem van en deed het toen zelf. Ik stelde voor om te betalen om het schip eruit te laten takelen, maar boven water gaat dan een hoop anti fouling, beschermlaag tegen aangroei, er weer af. Nu ja, ik vond het een beetje lullig, maar ben toen andere klusjes aan boord gaan doen die ook nog nodig waren. Carol gaat niet het water in waar krokodillen zijn, ook al wordt er gezegd dat ze waarschijnlijk niet gevaarlijk zijn. Maar niemand kon garanderen dat het niet gevaarlijk was.

Er zijn hier in de haven heel veel leuke dingen te doen. Er zijn lezingen van zeilers, iedere morgen yoga, natuurwandelingen, bbq’s, muziekavonden en buitenfilms. Wel jammer dat ik daar weinig tijd voor heb en als ik dan ff tijd heb voor mezelf, wil ik ook echt even lekker in mn uppie relaxen 😉 Vanavond is er nog een groot feest voor Pacific zeilers. Mooi afscheid hier voor ons 🙂

Morgen dus de grote tocht door de Panamasluizen, met 1 overnachting na de eerste sluizen. Dat wordt gezellig, want Sue en Larry gaan dezelfde dag en Peter en Larry hebben een aantal nummers ingestudeerd om vanavond op het feest te spelen. Dan zullen ze vast de gitaar en ukelele weer pakken tijdens de overnachting op het meer na de sluizen. Daarna liggen we nog 1 of 2 nachten in Panama City voordat we de grote oversteek gaan maken. Dit zal dus de laatste blog zijn voor die oversteek en de volgende zie je pas weer verschijnen op de Markiezen!! Damn, wat zal het heerlijk zijn om daar aan te komen!!! Daar weer genoeg te schrijven denk ik!! 🙂 Tot over meer dan een maand (of zelfs 2 maanden ;))

Panama Kanaal Check!!

Panama Kanaal Check!!

Posted on Mar 5, 2017

Vrijdag 3 maart en zaterdag 4 maart zijn de dagen dat ik voor het eerst van mn leven het Panamakanaal door gevaren ben. Wat een belevenis!! Dit is voor een zeiler toch wel 1 van de toppers op het lijstje van wat je ooit een keer gedaan zou willen hebben. Nu was het voor mij toch nog vrij onverwachts dat ik deze mogelijkheid kreeg. Het project ‘Duurzaamjacht’ heeft nl wat vertraging opgelopen, waardoor ik in dit geval aan de goede kant, Caribische zee aan boord stap en daardoor de kanaaltour moet maken om bij de Pacific te komen. Lucky me!! Aangezien je 4 line handlers aan boord moet hebben, buiten de schipper om, konden Peter (schipper van de YA, project duurzaamheidsjacht) en ik al een keer mee aan boord bij anderen. Mooie oefening en fijn om te weten hoe het in zn werk gaat voor als we met de YA door de sluizen gaan.

Even een stukje geschiedenis:
De bouw van het kanaal (1906-1914) kostte het bedrag van 375 miljoen dollar. Per mijl (1,6 km) verloren ongeveer 500 arbeiders hun leven – een onvoorstelbaar aantal.
In de Amerikaanse aanpak vielen 5609 slachtoffers, nadat de Franse poging al 20.000 levens had gekost. Aan het kanaal hadden 40.000 arbeiders gewerkt.

Een schip dat vanaf de kant van de Atlantische Oceaan het kanaal nadert komt als eerste door de Gatún-sluizen (3 trappen) en vaart daarna door het meer. Na de bijna 38 km lange overtocht van het meer komt het schip bij de Pedro Miguel-sluizen. Bij de Pedro Miguel-sluizen (1 trap) wordt het schip neergelaten in het kleine Miraflores-meer. Na de overtocht over het Miraflores-meer komt het schip bij de Miraflores-sluizen. Daar wordt het schip in twee trappen neergelaten in de grote oceaan.

Iedere sluis heeft een hoogteverschil van 32voet, meter of 10, 97voet bij elkaar, rond de 30m.

17038464_184336835388873_805197219008816750_o

Het is bizar om met je kleine scheepje (42 voet, ongeveer 13m) tussen die grote containerschepen en cruiseschepen te varen en ermee in de sluizen te liggen. We gingen met 3 zeilschepen door de sluizen. Met een frans schip en een Duits schip. Voordat je de sluizen doorvaart komt een een local aan boord, die alle aanwijzingen geeft. Je huurt extra lijnen en extra dikke venders. Voordat je de sluis invaart koppelen de zeilschepen zich aan elkaar. Vanaf de kant wordt een monkey fist/apenvuist gegooid, een bolletje aan een touw. Die moet bevestigd worden aan de dikke blauwe lijnen. Iemand aan boord begeleid de blauwe lijn en vanaf de kant lopen an beide kanten 2 mannetjes mee, tot je goed in de sluis ligt. En zo ook weer de sluis uit. Je overnacht na de eerste helft (3 trappen omhoog) op het Miraflora meer. De volgende dag is het vroeg opstaan. Het is een beetje jammer dat je om 6 uur klaar moet staan omdat er een local aan boord komt. Die dan vervolgens om 9 uur pas echt aan boord komt! Maar ja, aanpassen maar. Dan vaar je door het meer en het kanaal naar de volgende sluis.Intussen kijk je je ogen uit naar alle gigantische schepen, die vlak langs varen. En het meer is een fantastisch natuurgebied, met veel mooie groene eilandjes en veel krokodillen schijnt. Maar die hebben we niet gezien. Aan de andere kant ga je 3 lagen naar beneden, die sluizen liggen uit elkaar. En ben je daar doorheen, dan is het tijd voor champagne! We did it! Het mooie is dat ik 12 maart opnieuw deze belevenis mag meemaken! Lucky me! 🙂