6 dagen lijken 6 weken

6 dagen lijken 6 weken

Posted on Mar 2, 2017

Hoeveel je kan meemaken in 6 dagen! Ik weet niet eens goed waar ik moet beginnen en hoe ik het nog redelijk kort kan vertellen. Het begon met zware storm de dag dat ik moest vliegen. Ik ging extra vroeg van huis en hoorde bij inchecken, dat er een vliegtuig naast de landingsbaan terecht gekomen was en dat er 3 vliegtuigen een doorstart moesten maken, 200 vluchten waren gecanceld en de rest had vertraging. Dit is geen fijn gevoel als jij nog moet gaan. Maar loslaten! Toen bleek ik mn tas niet in te kunnen checken, omdat het bewijs van de schipper, dat ik het land zou verlaten, niet genoeg was. Eerst denk je nog, komt wel goed. Maar dat bleek dus niet zo makkelijk. Gelukkig was er een medewerker, die wist hoe ik een fake ticket kon regelen. Meer dan een uur ben ik bezig geweest om dat voor elkaar te krijgen! En toen moest ik nog op de bevestigingsmail wachten, anders kon ik alsnog niet mee. Uiteindelijk ging hij maar zonder dat akkoord, omdat ik het lig binnen zou hebben voor ik in Mexico was. Fijn dat Mira erbij was! Helaas hadden we alleen geen tijd meer voor een afscheidsbiertje.

De vlucht verliep goed! Al kon ik weer eens niet slapen in het vliegtuig en weet je niet meer hoe je moet gaan zitten op een gegeven moment. Maar a la! Gelukkig had ik genoeg overstaptijd in Mexico, want ook mijn vlucht was toch vertraagd, een half uur. Maar verder verliep alles goed en was ik blij te landen op Panama City. Toen mn tas, op band 2. Maar na een half uur tot 45 min wachten, kwam mijn tas nog niet. En aangezien ik al 3x heb meegemaakt dat daarmee iets fout gegaan was, begon ik zenuwachtig te worden. Tot iemand zei, dat ie ook wel eens op band 5 kon liggen. En ja, daar was mijn tas!

Ik had nog niks geregeld in Panama, maar er zou vast wel een toeristeninfo zijn, had ik bedacht. Dat viel goed tegen! Werd van het kastje naar de muur gestuurd en voelde me verdwaald en vooral erg moe! Uiteindelijk besloot ik om naar het dichtstbijzijnde hotel te gaan en de volgende dag verder te zien. Ik bleek een uur te moeten wachten. Na een uur ging ik toch maar eens vragen, waren ze het vergeten. Toen werd het wel meteen geregeld. Het hostel waas ik aankwam was vreselijk, tenminste, mn kamer. Geen ramen, kaal, mini douche. Maar ja, ik had een bed! Het water sputterde uit de kraan en de douche was 1 straal. En toch, wel warm en het bed was goed! En ik sliep meteen! Het ontbijt was toast met boter, punt. Natuurlijk wel koffie en koude jus. En de mensen waren vriendelijk en spraken engels. Dit bleek best bijzonder, merkte ik later. En ze konden een hotel regelen in Panama City, vlakbij de carnaval, met gratis vervoer.

Dat hotel was een heel stuk beter, maar daar sprak niemand een woord Engels. Met handen en voeten kwamen we er ook wel. Ik naar de carnaval, bleek ik mn paspoort nodig te hebben. Terug naar het hotel en weer terug. Ik daar een uur rondgedoold, was de optocht pas savonds. Dus terug naar mn hostel. s Avonds was het wel heel gaaf!! Een kleinere optocht dan ik dacht, maar de echt grote was een paar dagen later pas. Ik heb vooral mensen gekeken en foto’s gemaakt. Probeerde dit onopvallende te doen, maar dat lukte niet zo, in je uppie en met blond haar. haha. Maar met een telelens, kon ik toch zo onopvallende mogelijk mooie plaatjes schieten. Zo tof al die families die daar lekker aan het genieten zijn van muziek, eten en elkaar. En de kleine Panameesjes zijn zoooooo lief!!

Via internet had ik een toffe trip naar San Blas geregeld. Ik zou de dag na carnaval tussen 5.15 en 5.45 uur opgehaald worden. Zat ik in een 4×4 wagen met alleen Spaanssprekende mensen. Gezellig wordt dat, 4 dagen, dacht ik bij mezelf. Maar voorlopig was ik te moe en heb ik lekker weggedommeld in de auto. Het laatste uur was een bizarre weg, echt een achtbaan. Had ik nog nooit meegemaakt. Je moest daar vooral ook niet zelf gaan rijden met een gehuurde auto, levensgevaarlijk. Nog een uur met een motorbootje, vanaf een drukte van jewelste haven. Gelukkig zijn San Bals veel eilandjes en had je daar geen last van, waar ik verbleef. Dat was echt back to basic Paradise!!!! Ik had nog niet echt zin om contact te maken, door mn vermoeidheid. Maar toch ging dat snel vanzelf, omdat je samen eet. Wat een toffe mensen ontmoette ik al snel. Overal vandaan. Ik voelde me al snel helemaal thuis! Ik sliep op een camping eiland, waar ik avonds naar toegebracht werd en smorgens werden we daar weer opgehaald. Geen Wifi, water uit de zee halen voor toilet, hangmatten, blote voeten, blauwer dan blauw water, damn wat heerlijk!! Ik bleef 4 dagen, anderen 1, 2, 3 of 4. Per dag ging je 1 of 2x naar andere eilanden. En dus werd het contact ook al snel hechter. Na een dag was het al lastig om van een aantal mensen afscheid te nemen. Je denkt dan dat het niet meer zo gaat worden met andere mensen. En dat blijkt dus niet zo te zijn. Reizende mensen zijn namelijk altijd mensen met een verhaal en altijd geรฏnteresseerd! Wel is het tof dat er een paar mensen met wie je het goed kan vinden blijven.

Ik begon een paar armbandjes te maken voor mezelf en al snel kreeg ik mn eerste opdracht. Leuke is, dat als iemand je dat ziet maken, meteen de volgende opdracht wacht. Ik was gewoon aan het werk op een tropisch eiland!! En grappige was, dat ik per ongeluk te weinig geld bij me had, had even verkeerd gerekend. Dus ik baalde al, dat ik geen biertje kon kopen en het restbedrag niet helemaal kon betalen. Maar dat was nu snel opgelost. Sterker nog, ik verdiende er goed mee!! En had zo een deel van deze droomtrip terugverdiend!

Mn laptop had ik maar meegenomen en niet in het hostel achtergelaten in mn tas, waar ik na 4 dagen terug zou komen. Toen moest ik nog kiezen om m in de tent te laten of op het eiland waar we steeds naar terug gingen, Coco Blanco. Ik besloot m in mn tent te laten, omdat er ook toezicht was daar en minder mensen. Toen ik avonds terug kwam, was mn tent open en alles overhoop gegooid! Ik ging zitten in het gras en kon niet anders dan janken! Mn laptop was weg!! De lader lag er nog wel, dat was raar. Ik kon mezelf wel voor mn kop slaan!!!! Verkeerde keus dus! Lieve mensen probeerde me gerust te stellen, dat het maar een laptop was en we gingen naar de geweldige sterrenhemel kijken en rum drinken. Maar paradijs was ineens geen paradijs meer! Ik kon niet slapen en moest alleen maar huilen. Helemaal gesloopt ging ik rond 4.30 naar het toilet. Toen ik terukwam besloot ik het grote (zo’n dik blauw 2persoons luchtbed) nog maar even helemaal op te tillen. Had aan alle kanten al eronder gevoeld. Verder kon ie echt niet eronder geschoven zijn. Lag daar in het midden onder dat luchtbed, mijn laptop!!!!!! Weer janken, nu ven geluk!!! Ik heb 10 min met dat ding geknuffeld haha. Hoe bizar!!!!! De volgende dag was zelfs de eigenaar van het eiland meegekomen om te kijken wat er was gebeurd. Toen ik vertelde dat ik hem gevonden had was iedereen enorm opgelucht! Dit hadden ze nog nooit meegemaakt en die opzichters hadden dit gewoon moeten zien! Damn! ik was ineens wel weer in het paradijs, gelukkig maar! Ik had dat ding gewoon nodig komende tijd!

Nog vreselijk genoten!!! En afscheid is dan best jammer…..

Gelukkig moesten we langer op het eiland blijven omdat er een ongeluk was gebeurd en alles vast stond, dus ik vertrok 2 uur later uit het paradijs. Pas de probleem ๐Ÿ˜‰ Een vreselijke zit naar het hotel, achterin een 4×4, daar zit je als een foetus, das niet fijn voor 4 uren lang. ๐Ÿ˜‰ Superfijn weer in het hostel te zijn. De volgende dag moest ik beslissen of ik 100 dollar zou betalen voor een taxi of eerst met de metro en bus zou gaan en dan nog een stuk taxi vanaf Colon. Na veel informeren of het veilig was, besloot ik het laatste. Ik kwam terecht in een soort van discobus. Met locals, voelde alle ogen op mij gericht, maar boeiuh ๐Ÿ˜‰ De bus werd steeds voller en voller en ik begon me vreselijk te schamen dat ik anderhalve plek inpikte. En iedere keer kwamen er weer mensen bij, maar ik kon geen kant op, dus bleef maar zitten waar ik zat. Wat een zooi onderweg, ik schrok er echt van. Zoooooveel plastic en blik langs de kant van de weg. En ik zag ineens een gat in de bodem van de bus. En meerdere mensen met een muts op, meer dan 30 graden, huh?!!!! Hip zeker? Het had wel echt wat om zo tussen de locals mee te reizen! Al was het ook spannend waar ik terecht kwam en wanneer ik uit moest stappen. Uiteindelijk overgestapt in een taxi, moesten we met een pont over. En laten we daar nou heeeeeel lang moeten wachten. Heb de taxi chauffeur maar een extraatje gegeven. Hij sprak Engels, dat was fijn! Eindelijk de haven bereikt en ik zag meteen de YA liggen, mijn woonplek voor de komende maanden!! Raar!! Spannend!!! Mn volgende avontuur ging van start. Een luxe haven, maar zwembad! Peter, de schipper, kwam later. Ik vermaakte me prima, met een lekker koud biertje. Mn tas alvast aan boor gelegd. Wat een bijzonder schip!! Daar ga ik alles nog over leren en horen.

Ik hou van mij

Ik hou van mij

Posted on Feb 14, 2017

Houden van jezelf is het mooiste dat je kunt leren in dit leven. Ik moet dan altijd weer denken aan het nummer van Harrie Jekkers, ‘Ik hou van mij’ Die vind ik fantastisch en daar word ik altijd blij van! Je hebt niemand anders nodig om gelukkig te zijn. Een goede relatie met jezelf moet altijd bovenaan blijven staan. Pas wanneer je een bent met jezelf, is er ruimte voor iemand die je echt aanvult ipv opvult.

En stel je eens voor dat je dan iemand tegenkomt die daar precies hetzelfde over denkt. En jou ook nog helemaal geweldig vindt. Hoe zou het zijn wanneer je dit over elkaar denkt:

IK HEB JE NIET NODIG EN VIND JE HELEMAAL GEWELDIG

Zodra je jezelf gaat verliezen in een relatie gaat het vaak mis. Je gaat jezelf veranderen of de ander wil dat jij verandert. ‘Maak de ander overbodig. Ware liefde, geloof me, begint altijd bij jezelf.

Ik ga vaak op reis, zeker als er iets vervelends is gebeurd of ik niet lekker in mn vel zit. En dus ook ff niet meer zo van mezelf hou. Veel mensen vinden dat je dan vlucht. Ik denk het juist niet. Juist op reis ben je weer op jezelf aangewezen. Geen invloed van mensen om je heen en alle meningen. Terug naar jezelf, wat wil je zelf? Wie ben jij? Ook krijg je een helikopterview over je leven en je situatie op dat moment, omdat je letterlijk even afstand neemt. Ik kan dan alles weer in perspectief zien, beter relativeren en zien dat de wereld zo groot is, dat jouw problemen eigenlijk maar heel klein zijn. Wat stel je nu eigenlijk voor? En waarom blijven hangen in iets als de wereld zoveel meer is dan dat? Zodra ik in een vliegtuig stap krijg ik dat heerlijke gevoel. Op naar mijn volgende avontuur, alleen met mezelf. Ik kan dan terugkijken op wat ik heb geleerd en wat ik wil afleren of volgende keer anders zou aanpakken. Je kan het letterlijk achter je laten en sneller loslaten.

Je ziet dan vaak ook veel beter waarom je dingen hebt mee moeten maken om te zijn waar je op dat moment bent. Waarom dingen zijn gelopen zoals ze zijn gelopen. En dat je daardoor nu dingen doet die je anders misschien niet had gedaan. In dit geval mijn aanstaande zeilreis van Panama naar Fiji. Ik zorg altijd dat er weer iets gaafs volgt na een vervelende periode. En ook juist door zo’n periode verlang je daarnaar en maak je de beste keuzes, omdat t dan een soort van noodzaak wordt. Weer op weg naar de top, waar het zo verschrikkelijk mooi is!! (Niet alleen aan de andere kant van de wereld te vinden hoor!! ;))

Ik kan altijd weer verder met mezelf en daar ben ik ongelofelijk trots op en blij mee.

‘Want wie van zichzelf houdt
die geeft pas echt iets kostbaars
als ie ik hou van jou
tegen een ander zegt!’

Less is echt more

Less is echt more

Posted on Feb 7, 2017

Ik vind het leven om me heen te ingewikkeld! Nu ben ik ook wel een beetje hoog sensitief geloof ik ;), maar ik denk dat er meer mensen zijn die hier niet goed tegen kunnen. Waarom allemaal zo moeilijk doen als het een stuk simpeler en eenvoudiger kan. Daarom houd ik zo van een ‘Back To Basic’ leventje. Kleiner, minder, overzichtelijker……

Zo is het ook met zeilen, je hebt je schip en je vaart van a naar b. Heb je een probleem, dan heb je het maar op te lossen, snel en kordaat, en dan ga je weer verder. Vluchten kan je niet en lang overleggen heeft geen zin. Het is beslissen, doen en weer doorgaan. En weer genieten! ๐Ÿ™‚

In het ‘echte’ leven gaat het van persoon naar persoon naar persoon en weer terug en voor je het weet zijn er weer zoveel problemen en obstakels bij bedacht, dat je door de bomen het bos niet meer ziet, er ruzie ontstaat en er uiteindelijk alleen nog maar meer onvrede is over een besluit. Ik ben er van overtuigd dat alles simpeler kan. De helft van tafel vegen, meer terug naar de basis. Maar ja, als de wereld om me heen dat niet doet, dan doe ik het maar zelf in mijn eigen leventje. Door simpeler te denken, veel tijd voor mezelf te nemen, weinig in te plannen (doe mij maar spontane dingen, gewoon waar ik op dat moment zin in heb), niet druk te maken om wat anderen denken, genieten van natuur en avontuur, bewust genieten van een kopje koffie of thee en door te ontspullen, steeds meer en meer. Ik ben begonnen met kleine stapjes en nu gaat het eigenlijk best hard ineens.

Zo heb ik ook besloten om niet veel cameraspullen op m’n reis mee te nemen dit keer, maar wordt het 1 systeemcamera die alles kan. De rest blijft thuis! Oh, nog wel 2 kleine onderwatercamera’s, dat kon nog ff niet anders ๐Ÿ˜‰ Maar het voelt fijn!! Normaal heb ik een grote tas, die ik bij de douane altijd weer helemaal leeg moet halen en alles weer passend en metend erin moet zien te krijgen. En vaak gebruik ik m’n kleine cameraatjes nog meer dan mn spiegelreflexzooi, met alle verschillende lenzen, omdat je dat nu eenmaal niet zomaar gepakt hebt. Nu kan ik 1 relatief kleine camera bij me houden en veel meer spontane plaatjes gaan schieten en filmen.

Ik ga stapje voor stapje mijn leven versimpelen! En dat is simpeler dan ik dacht! En voelt nu al heerlijk!!! ๐Ÿ™‚

Weer DOEN!

Weer DOEN!

Posted on Jan 31, 2017

Sinds ik de knoop heb doorgehakt om mn baan op te zeggen, heb ik meerdere besluiten genomen. In het kader van: ‘als ik mn baan op kan zeggen, dan kan ik dat ook!’ Zo heb ik voor mezelf een aantal dingen opgeschreven die ik wil veranderen of wil aanpakken. Doordat ik op reis ga en mn huisje ga onderverhuren begon het bij opruimen en een keer echt ontspullen. Dit blijkt in het begin echt wel lastig, maar als je eenmaal een aantal spullen naar de kringloop hebt gebracht of hebt weggegeven, dan valt het eigenlijk heel erg mee. Gewoon DOEN. En ik kan je vertellen, het voelt zelfs geweldig!! (more…)

Lef je leven

Lef je leven

Posted on Jan 29, 2017

Wat is eigenlijk lef?! Is dat doorrennen en de buitenwereld laten zien hoe goed het met je gaat? Nee dat denk ik niet! Juist als je echt oprecht laat zien wie je bent, met je valkuilen en je angsten, dan heb je lef! En dan merk je ineens dat je niet de enige bent!! (more…)