Pacific: CocoNUTS Milkshake Run

Posted on Apr 30, 2017
Pacific: CocoNUTS Milkshake Run

Neeeee niet weer in een doldrum! Ik dacht dat we die achter ons hadden gelaten, maar toch niet dus. 6 knoopjes wind (waar we na een lange doldrumdag nog blij mee waren trouwens) en totaal de verkeerde koers. Maar we moeten naar het zuiden om weer wind te pakken. Het voelt of we in een achtbaan zitten. 1 April, na 15 dagen op zee, is een van de roeren gebroken, althans het beslag waarmee het stuurboord roer aan de YA bevestigd zit. En dat is geen grap en zeker niet grappig!!!! Het andere roer bleek hetzelfde probleem te hebben gehad, net voorbij Aruba, maar toen waren ze 80 mijl van de kust. Nu moeten wij nog 2650 mijl naar de Markiezen!! Hoe?!!! Het bakboordroer is goed gelast, dus die zal het moeten houden. Het stuurboordroer maken we met alle lijnen die er aan boord nog over zijn zijn vast. Gelukkig toen nog in vrij rustig weer. ’s Nachts werd het slechter en slechter, meer wind, meer golven en in de squalls hielden we ons hart vast. Er kwam teveel kracht op de roeren. Een aantal ochtenden zijn we een uur tot 3 uur bezig geweest om alles weer goed vast te krijgen en evt lijnen te vervangen als ze te ver waren doorgesleten. Net na mijn nachtwacht, van 00 tot 06 uur, was dat niet leuk kan ik je vertellen. Normaal dook ik nog ff een paar uurtjes mn bed in, voor het te warm werd. Nu was het doorbikkelen en vechten tegen de slaap. Maar alles om het roer te behouden. De optie om terug te varen naar de Galapagos was, door het slechter wordende weer, meteen uitgesloten. 675 Mijl, maar wel aan de wind, tegen hoge golven opboksen, niet dus. Na ruim 4 dagen harde wind, squalls en golven van zeker 5 meter, werd het eindelijk rustiger. Al snel bleek alleen, dat het wel erg rustig werd en dus zaten we ineens weer in een doldrum. Het andere uiterste!! Een keer in een doldrum is wel heel erg mooi trouwens!! Maar daarna vaar je liever weer door 😉

P4290010OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Blauw en paars=doldrum (geen/bijna geen wind)

Soms schiet er echt door mijn hoofd: ‘Dit nooit meer!!’ Maar nu heb ik weinig keus, we zullen doorgaan. Dat is tegelijk het mooie eenvoudige leven aan boord! Als er een probleem is, kan je gaan klagen, zeiken, ruzie maken, maar je kan nergens heen. Je moet door, dus los je het op en ga je weer verder. Loslaten en de volgende mijl varen. Het is jezelf keihard tegenkomen en ontdekken hoe je er steeds weer het beste van kan maken. Ik vond een Engels boekje in een ruilbieb in Panama City. Daarin staat hoe je van een NMA Negative Mental Attitude steeds weer naar een PMA Positive Mental Attitude kan schakelen. Als ik er ff doorheen zit roep ik PMA in mezelf! 🙂 Het werkt en maakt me weer een beetje een rijker mens!

2000 mijl (over de helft)

Met nog iets minder dan 2000 mijl te gaan (2200 achter ons, met de grote omweg bij de Galapagos, doldrumontwijkende manoeuvres), lijken we eindelijk in de, zoals ze het zo mooi noemen, Coconut Milk Run, terecht te zijn gekomen. Zo noemen ze deze oversteek, omdat de wind hier altijd stabiel is, met een lange golfslag. Wij beleven het totaal omgekeerd, van de weersvoorspellingen klopt niks, de windkracht is onberekenbaar en de golfslag is als op de Noordzee. Ik juich dus niet meer te vroeg, als het even rustig lijkt te worden, het kan zomaar over een paar uurtjes weer anders zijn. Of dit weer met de opwarming van de aarde te maken heeft, ik weet het niet, maar dat dit niet normaal is weet ik wel. Des te meer reden om de duurzaamheid aandacht te geven.

We hebben de Coconut Milk Run al verschillende namen gegeven onderweg, samen met de Serengeti, Larry and Sue, uit Florida, waar we af en toe contact mee hebben. CocoNUTS Run, Coco Milkshake Run, CocoNOT Run, Coconut But Kick!

Het is zeil hijsen, zeil strijken, 1ste 2e derde rif en de windvaan tikje oploeven tikje afvallen. Maar leerzaam is het zeker!!

DSC019961732 mijl

Het lijkt nu rustiger, maar, we houden alles maar op ‘lijkt’ want we weten niks meer zeker. Het aftellen is begonnen, maar toch voelt het nog helemaal niet zo, omdat het toch echt nog een eind is. Toen ik 2 jaar geleden de Pacific over ging was het 18 dagen in totaal. En dat was heel lang voor mijn gevoel. Maar je verlegt je grenzen. Nu ben ik blij dat we nog ‘maar’ 1732 mijl hoeven. Maar toch, dat is nog minimaal 17 dagen. De verveling slaat een beetje toe, of sleur, ik weet niet wat het is. Iedere dag hetzelfde, eat sleep sail repeat. Dat is voor een tijdje heerlijk, maar nu lijkt het te lang te zijn. En ik mis mn thuisfront, 0 contact is toch raar. Heb ik heimwee? Zou voor het eerst in mn leven zijn haha En ook voor het eerst van mn leven dat zeilen als een sleur voelt. Apart. Ik krijg een gevoel van Dig Dag Dig Dag Dig Dag……….zo ‘diggen’ deze dagen heel langzaam voorbij, fantasie krijg je er wel van.

1384 mijl

Voor het eerst voelt het weer als aftellen. Eindelijk! De positieve mindset is weer terug, voel me weer levendiger en bedenk me dat ik best nog veel te doen heb ineens. Artikel voor Zilt schrijven, mn bedrijfsplan afmaken en iedere dag nog steeds koken natuurlijk haha. Wat een steeds grotere uitdaging wordt zonder verse ingredienten en een koelkast die het begeven heeft. Maar er zijn nog 2 aardappelen, 1 witte kool en nog 3 groene appels. Oh en de uien houden het ook nog uit en de knoflook uiteraard. Op de 28ste dag is dat toch niet verkeerd dacht ik zo! Ik ben trots op mezelf, heb iedere dag echt iets lekkers op tafel gezet, op 1 dag mislukking na, teveel (bleek) hete pesto, maar met extra spaghetti erbij was ook dat weer opgelost. Ik heb een lijst e-readers gekregen van Peter op mn computer en daar zitten zoveel toffe boeken tussen, dat ik me niet meer hoef te vervelen, Straks vind ik het nog jammer dat we er zijn 😉 Ook de doorreis lijkt er aan te komen. Het nieuwe beslag is besteld en wordt opgestuurd naar de Markiezen. Nu hopen dat het er op tijd is en dat alles erbij zit, wat nodig is voor de reparatie. We rekenen op een week bijtanken en reparatiewerk op Nuku Hiva.

Ik vind het heel bijzonder en mooi om op een geheel duurzame wijze de Pacific over te steken. De andere schepen, die tegelijk met ons de oversteek gingen maken, hebben in het doldrumgebied, onder de Galapagos, 4 of 5 dagen gemotord. Wij moesten naar het zuiden zeilen om dit gebied zoveel mogelijk te ontwijken. Dat betekent vaak puzzelen en weer opnieuw bekijken welke koers het beste was. Met de slechte weersvoorspellingen, bleek dit lastig. Maar het voelt wel als echt zeilen!! (Als er wind was dan 😉 Moeder natuur accepteren en je zeilen aanpassen. We hebben uiteindelijk 2 dagen in een doldrum gezeten, dus we hebben ons er goed omheen gemanoeuvreerd. Het duurt langer deze oversteek en eigenlijk te lang, vooral ook door de pech van het roer en ook de gennaker die in het begin van de reis al scheurde. Maar het overwinningsgevoel als we voet aan land zetten zal des te groter zijn!!

Alles aan boord maakt je bewust. Met veel zon laden de accu’s goed, maar met bewolking heb je weer wind nodig om stroom te behouden. Zijn de accu’s voldoende geladen, dan worden het gebakken aardappelen en zo niet, dan gaan we aan de couscous. En geen tosti tussen de middag. Ook kook ik vroeg, omdat de zon dan op de panelen staat. Dan krijg je de stroom rechtstreek binnen en dat scheelt 15%, omdat het niet eerst via de accu’s opgeslagen hoeft te worden. Ik kook ook vroeg omdat ik om 18 uur mn bed in duik, vanwege mijn wachten van 00 to 06 uur. Met een volle maag meteen naar bed is niks. Soms is het spannend als er geen wind is en ook nog bewolkt. Maar tot nu toe redden we het steeds.

Spaghetti rijst aardappelen pasta ed gaan in de hooikist. 3 min koken en dan 3x de resterende tijd in een goed geisolleerde (pirschuim) lade, met een soort theemuts erover. Dat scheelt veel stroom. 1 Kraan staat steeds op oceaanwater en 1 kraan is drinkwater. Voor tanden poetsen gebruiken we 1 kopje drinkwater, voor het wassen van kleding alleen om alles na te spoelen en voor het toilet helemaal geen water. Zie het technische verhaal van Peter in Zilt…..Zeker dat ik dit mee naar huis neem, omdat je er nu echt wel bewust van bent hoeveel je kan besparen! Voor het milieu en voor je portemonnee!

1360 mijl

Het is niet te geloven, maar nog geen 5 uurtjes, 24 mijl na mijn verhaal van 1384 mijl, is alle hoop weer verloren geraakt om over 14 dagen onze bestemming te bereiken. We hebben toch nog maar weer eens een weerkaart opgevraagd en wat blijkt en ligt een groot doldrumgebied tussen ons en de Markiezen in! En de andere schepen dichter in de buurt van de Markiezen krijgen we motorgeluiden door. Damn!! Dat gaat nog wat worden! Op rantsoen met eten, weer in de Dig Dag modus en blij zijn met ieder zuchtje wind. En reken meteen maar op een paar weken extra en misschien wel meer. Dit wordt mijn enige bizarre oversteek. ‘Dit nooit meer’ komt langzaam weer naar boven. Al moet ik zeggen dat ik wel blij ben met mijn tijdelijke positieve gevoel van afgelopen 24 uur! Ergens voor de Markiezen krijg ik dat gevoel weer terug, dat is een ding dat zeker is. Voor nu gaat de overlevingsknop weer op aan. En hopelijk daarbij toch de PMA! ‘Ik ga de bijbel maar weer verder lezen’ hoor ik Peter mompelen. Ik schiet in de lach. Had beter niet kunnen zeggen dat hij die niet uit zou krijgen voor de Markiezen

1200 mijl

We horen via de SSB HAMradio dat de schepen die gelijk met ons vertrokken zijn nu de Markiezen binnen druppelen. Ook onze vrienden Larry and Sue, Serengeti zijn er over 1 of 2 dagen. Wij hebben de nieuwe weersvoorspellingen gedownload en gaan door het NW waar de wind zit. Door deze omweg schatten wij nu over ongeveer 17 dagen aan te komen, als we niet in een doldrum terecht komen! Dit zou betekenen begin mei. Het blijft spannend! De accu’s laden niet hard genoeg, omdat het slecht weer is, dikke bewolking en squalls. We laden nog een beetje door de schroef hydro electromotoren, hopelijk genoeg. Maar nu zakt ook de wind nog in, na een flinke squall. PMA PMA PMA en ik ga maar weer een boek lezen

1150 mijl

We varen NW om een dolrdrumgebied te omzeilen. Dit gaat de week (minimaal) extra worden. Verveling is killing! En alleen maar lezen maakt je lui. Maar ik heb weer tijdverdrijf gevonden en dat helpt! We hebben Yathzee, door ons YAcht-sea genoemd, uit de kast getrokken en ik ben tekens aan het graveren op mn leren armbanden, aboriginalstyle, craftwerk dus. Heerlijk! Zo gaat de tijd weer sneller en komt er weer een lach op mijn gezicht.

DSC02271

999 mijl!!! Ma 17 april 11.07 uur

Maar eerst noordwaarts, dus met een omweg, zeker 300 mijl extra. Dan komen we al zeker op een totaal van 4500. De stroom staat nog maar op 56.8% en we laden te weinig bij, omdat de zon niet schijnt en we niet snel genoeg gaan. Volgend probleem. We koken vandaag niet of besparend en gaan op stroomrantsoen. En duimen voor zon morgen! Energiezuinig ok, maar energieneutraal wordt nu wel een ding. We gaan maatregelen treffen om al te gaan bezuinigen op de energie. Zo gaat de 220 volt uit, tot de laptop opgeladen moet worden of alleen al we thee gaan zetten en gaat de plotter en VHF uit. Het scheelt echt! En ook als het niet meer nodig is, houden we de energiezuinige maatregel. Toch weer wat geleerd, zo kan je ook weer besparen.

799 mijl! 19 april 05.30

We gaan weer de goede koers richting Nuku Hiva, met weinig wind, maar mijltje voor mijltje dan maar! En er komt weer meer vrolijkheid in de YA. YAcht-sea is intussen een verslaving. Verder vermaak ik me prima met het maken van mijn armbanden, de zon staat weer volop in de panelen te schijnen en Peter zingt tijdens zijn wacht de sterren van de hemel.  Vandaag de laatste gebakken aardappelen en witte kool. We zijn nu 35 dagen op zee! Je moet je bewust wel blijven van waar je bent en wat je doet. Vooral blijven genieten! PMA

595 mijl!

Dat klinkt natuurlijk super en ja de dagen van aftellen waren weer begonnen, tot we gister de weersvoorspelling zagen. Een aantal dagen was er hoop, omdat er toch wind zou zijn bij de Markiezen. Maar nu blijkt, dat precies 2 dagen voordat we op NUku Hiva zouden zijn (uitgaande van 100 mijl per dag) er toch een dik doldrumgebied bij de Markiezen ligt. Dat zou betekenen land zien, maar nog dagen of zelfs een week ronddobberen. Steeds als je weer durft te hopen…….maar goed, we komen nog steeds mijltje voor mijltje dichterbij! Intussen is er veel gebeurd en niet saai hier haha. Peter moest de mast in om de val van de kluiver, die geschavield was opnieuw door te halen. Hij werd bovenin zeeziek, kon nog net alles binnen houden, maar was daarna een tijdje van de wereld. We hebben de spinnaker gemaakt, leerzaam werkje. Vanmorgen wilden we deze hijsen, maar kwam er een schoot in de schroef. Natuurlijk! De Wet van Murphy gaat nog even door. Alle zeilen gestreken en Peter midden op de Pacific een lijn uit de schroef halen. Dat voelt even niet fijn!! Maar het viel mee, gelukkig! Blijkt het onderwaterschip helemaal vol begroeid te zijn! En wat schept mijn verbazing, Peter vraagt of ik een plamuurmes wil pakken. Hij is gek dacht ik! Maar bikkelen, dat is wat hij dan doet. Niet nadenken maar doen, daar heb ik wel heel veel respect voor. Het hele onderwaterschip midden op de Pacific schoongemaakt (voor zover hij er bij kon natuurlijk) En waarrempel, het scheelde ruim een halve knoop! ‘Een geluk bij een ongeluk’ zegt Peter dan! Als de lijn niet in de schroef was gekomen………Intussen is de wind toegenomen en kunnen we de gennaker op het voordek laten liggen. Maar goed ook, want Peter is kapot. Ik voel me een beetje lullig dat hij dit werk heeft gedaan, dus doe er alles aan om dat een beetje goed te maken. Voor mij gaat het een beetje te ver, onderwaterschip schoonmaken midden op de Pacific. Als je geen haast hebt, doe je dat gewoon later. Maar goed, hoe minder dagen in de doldrums hoe beter, dus we zeilen op het scherpst van de snede! Niet dat ik daar nu zin in heb, maar leerzaam is het wel! En ja ieder knoopje scheelt later een dag! En toch nog kans op redelijk op tijd aankomen, ipv in de doldrums hangen. Tis me het zeilreisje wel!! Heb al veel meegemaakt, maar dit…….! Niet zeiken, maar zeilen! Dat wordt mijn motto van deze oversteek! 🙂

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

563 mijl

We gaan tijdens mijn nachtwacht ineens als een speer! 6 knopen gemiddeld! Met een uitgeboomde kluiver loevert en de fok en ongeremd grootzeil aan stuurboord. Het is wel hard werken, want de wind is niet stabiel. Steeds als ik weer even aan dit stukje tekst werk word ik onderbroken door harde windvlagen. Het is geen Milkrun, maar snel is het nu wel en weer een half dagje dichter bij dat koude biertje bij de bananenbar! Het roer houdt het nog steeds goed, ingepakt in touwwerk.

450 mijl!!

We hebben 139 mijl gelopen afgelopen 24 uur!!! En weer een magische grens over!! Hopen dat we zo de doldrums bij de Markiezen voor kunnen blijven!! Het gevoel van aftellen komt heel voorzichtig weer terug!

410 mijl

Na mijn ochtenddutje krijg ik goed nieuws!! Peter heeft de weersvoorspellingen opgevraagd en het dikke doldrumgebid bij de Markiezen verschuift 2 dagen de goede kant op! Dit zou betekenen dat we er vrijdag zouden kunnen zijn! Dat is over 4 dagen! Omdat je nu steeds van het ergste uitgaat, uit ervaring, zou dit een flinke meevaller kunnen worden nu! Dan zouden we deze reis mooi afsluiten! Ik type het hier, maar zeg het niet hardop 😉 De wind gaat wel wat meer oostelijk worden, wat minder gunstig is, we’ll see @sea. Over een dag of 4 weten we alles pas echt zeker!

315 mijl

Onweer in de verte, oh ja, die hadden we nog niet gehad! Hoop dat het in de verte blijft! Want tja, hoogste punt is hier niet zo moeilijk! Iedere keer als ik wacht loop neemt de wind toe. Peter heeft hard zn best gedaan om 5 kt te halen, lukte net niet en ik zit weer boven de 5. Nog even en ik moet wakker blijven tot de Markiezen. 😉 Gelukkig blijft de onweer ver weg

195 mijl

Vannacht blijft de onweer niet ver weg, maar komt er een onweersbui over ons heen. Ik heb Peter wakker gemaakt. We hebben startkabels aan de stagen geklemd en de andere kant in het water gehangen en er gaat een lap met electriciteitssnoeren om de mast. Nu maar afwachten. We varen nog steeds boven de 5 knopen en ruim 120 mijl per dag nu. We komen echt dichtbij!! Aftellen mag nu eindelijk echt! Haha Het gaat harder waaien, we rollen de kluiver in. De onweersbui komt dichterbij en de flitsen worden feller en het licht nu vaak op. Even later waait het nog harder en strijken we het grootzeil. De laptops en telefoons gaan in de combi oven en de marifoon en iridium wordt ontkoppeld. Meer kunnen we niet doen. Afwachten

Uiteindelijk trekt de bui toch aan ons voorbij gelukkig! Wel varen we een veel te zuidelijke koers, de wind is naar NO gedraaid. Niet gunstig voor ons en we gingen net zo lekker! Dat wordt toch nog opkuisen die laatste mijlen. Een dagje of misschien 2 erbij rekenen dan. We rollen erg, omdat we dwars op de golven liggen en de snelheid eruit is.

100mijl!!!!

Het zijn echt nog zware laatste loodjes, maar weer een magische grens!! En de mooiste! Omdat we er nu echt bijna zijn! Kan het bijna niet geloven! De wind gaat hier zn eigen gang, de voorspellingen kloppen totaal niet. Trekt aan, neemt af ruimt krimpt…..dat betekent nog even hard werken. 3e rif 2e rif gijpen in de nacht, incl uitgeboomde kluiver. Maar er is uiteindelijk meer wind dan voorspeld en het scheelt ons zeker een dag in onze planning. De doldrums blijven uit of we zijn ze net voor. Damn!! We zijn de Pacific duurzaam overgestoken!! WOW Nog heel even en dan vieren!!

55 mijl

LAND IN ZICHT!!! Eilandje voor Nuku Hiva. Eta vannacht rond 2 uur.

40 mijl

Zelfs de laatste mijlen krijgen we alles behalve cadeau! Wat een bizar slot van onze reis. Wind tussen de 0 en 30 knopen en van niet overdreven, vanuit alle windrichtingen en dat tussen de eilanden in het pikkedonker. Flinke onweersbuien, gelukkig zonder verticale flitsen boven ons uiteindelijk. Peter had de ergste wacht ooit zei hij.

0 mijl WE DID IT!!!!

Na veel zwoegen kwamen we op radar de baai binnen en lagen we stil om 05.21. Een wijntje om het te vieren!! Wat zijn wij vermoeid, blij en supertrots!!! De volgende dag hoorden we van problemen die anderen onderweg hebben gehad. Een schipper, die al 28 oversteken in zn leven heeft gemaakt, noemde dit de ergste ooit!! En zij waren er, met brandstof 12 dagen eerder dan wij. Het voelt als een enorme overwinnning. TROTS!!

Onze vrienden Larry en Sue, uit Florida, die er ook 12 dagen eerder waren hadden champagne koud staan en van de Pacific Paddle Jump club (voor mensen die de Pacific over zeilen) kregen we een trofee, een hoospomp, met daarop:

PPJ CocoNuts Milkshake Run

Electric Division

1st Place

DSC02536

1 Comment

  1. sandro
    May 1, 2017

    Gefeliciteerd! Wat een reis!
    Groeten, Sandro

    Reply

Leave a Reply